Ο Μεταβολισμός του Λίπους

GBF. L.KATAPODIS

Ο οργανισμός προκειμένου να διατελέσει τις εσωτερικές λειτουργικές του ανάγκες χρειάζεται συνεχώς ενέργεια. Επίσης, για την κάθε μορφή σωματικής κίνησης απαιτείται ενέργεια που καλείται ο οργανισμός να δεσμεύσει, είτε από τις θερμίδες της προσλαμβανόμενης τροφής, είτε από τις υπάρχουσες σωματικές εφεδρείες.


Η βασική στρατηγική για την μείωση του σωματικού βάρους βασίζεται στην μικρότερη πρόσληψη θερμίδων από εκείνες που είναι απαραίτητες για την διατήρηση του.


Η μείωση αυτή όμως, ποτέ δεν προέρχεται καθαρά από την καύση του λίπους. Συνοδεύεται πάντα από απώλεια νερού, οστικής μάζας, μυικής μάζας και γλυκογόνου. Το ποσοστό συμμετοχής των παραπάνω στοιχείων όσον αφορά στην απώλεια του σωματικού βάρους, εξαρτάται από το αν η δίαιτα είναι επαρκής σε θρεπτικά συστατικά και από τον ρυθμό απώλειας του αντίστοιχου βάρους.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συστήνει η απώλεια κιλών να μην ξεπερνά το 1% του σωματικού βάρους εβδομαδιαίως δηλαδή, σε γενικές γραμμές από 0.5 έως 1 κιλό. Αν ο ρυθμός απώλειας είναι μεγαλύτερος, τότε θα έχετε χάσει ελάχιστο λίπος και αρκετή ποσότητα από τα υπόλοιπα στοιχεία που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Αυτό σημαίνει ότι η ζυγαριά δεν είναι και ο ασφαλέστερος σύμβουλος κατά την διαδικασία μιας δίαιτας αδυνατίσματος. Μπορεί λοιπόν να δείτε ότι μειώθηκε το βάρος σας γρήγορα και να νιώθετε ικανοποιημένοι, αλλά το σώμα σας γυμνό θα δείχνει πολύ πιο πλαδαρό, διότι θα έχετε αναλογικά μεγαλύτερο ποσοστό λίπους από ότι πριν!

Ακόμη, η γρήγορη μείωση του βάρους συνεπάγεται κούραση, εξάντληση και αίσθηση της απώλειας ενέργειας σε όλες της δραστηριότητες της ζωής σας.

Στο σημείο αυτό θα ήταν χρήσιμο να σας παρουσιάσω σε μορφή γραφημάτων την εξέλιξη του σωματικού βάρους του αθλητή Θεοφάνη Καταπόδη.

Ο Θεοφάνης τα προηγούμενα χρόνια είχε μια ποικιλόμορφη, αλλά περιστασιακή ενασχόληση με τον αθλητισμό, εκμεταλλευόμενος την ψυχαγωγία και τη γενική γύμναση που του πρόσφερε το κάθε άθλημα. Είχε ασχοληθεί με κωπηλασία, ΜΤΒ, τρέξιμο σε ορεινές διαδρομές, προπόνηση με βάρη, ποδηλασία δρόμου, ορειβασία και είχε συμμετάσχει 4 φορές στον Κλασικό Μαραθώνιο της Αθήνας.

Theofanis Katapodis ''Marathon Race in Athens''

Αρχές Οκτωβρίου 2011 αποφάσισε να ασχοληθεί περισσότερο με την ποδηλασία και μου ζήτησε να του σχεδιάσω το προπονητικό και το διατροφικό του πλάνο.

Τα ανθρωπομετρικά χαρακτηριστικά του είναι 175cm ύψος, το βάρος του σώματός του ήταν 81.5kg και έχει μεσόμορφο σωματότυπο. Όπως αντιλαμβάνεστε για να γίνει αποδοτικός αθλητής ποδηλασίας, έπρεπε να επέλθουν ουσιαστικές αλλαγές, τόσο στο σωματικό του λίπος όσο και στην μυική του μάζα.

Αναλύοντας 2 φορές την εβδομάδα την συνολική σύσταση του σώματός του, συγκεντρώσαμε στα παρακάτω γραφήματα τις μεταβολές που παρατηρήθηκαν ως προς τη λιπώδη και άλιπη μυική του μάζα σε ένα διάστημα 4 μηνών.

Στο γράφημα 1. παρατηρούμε τον ρυθμό μείωσης του σωματικού του βάρους. Τα κιλά του μεταβλήθηκαν από 81.5kg σε 73.5kg στο χρονική περίοδο των 4 μηνών δηλαδή, στο επιτρεπτό όριο των 0.5 κιλών ανά εβδομάδα.

Graph 1.

Ας δούμε τώρα στο γράφημα 2. πως μεταβλήθηκε το νερό στον οργανισμό του. Βλέπουμε ότι παρόλο που ξεκίνησε με ποσοστό υγρασίας στο σώμα του 58% (μερικά αφυδατωμένος), καταφέραμε κατά την διάρκεια της δίαιτας και με την κατάλληλη καθημερινή ενυδάτωσή του να βελτιωθεί πάνω από το 60%.

Graph 2.

Η επαρκής πρόσληψη νερού διευκολύνει τον μεταβολισμό αυξάνοντας τις καύσεις και αποβάλλει τις τοξίνες του οργανισμού. Επιπλέον, διαδραματίζει ουσιαστικό ρόλο στην αφομοίωση των υδατοδιαλυτών βιταμινών και στον σχηματισμό του γλυκογόνου, επομένως οι υδατάνθρακες των τροφών δεν μετατρέπονται σε λίπος.

Από την άλλη πλευρά, αν δεν πίνετε όσο νερό χρειάζεται ο οργανισμός σας, θα το αναζητήσει μέσα από τις τροφές, μετατρέποντας μάλιστα το αίσθημα της δίψας σε έντονο αίσθημα πείνας.

Είναι σημαντικό να γνωρίζετε ότι περικόπτοντας δραστικά τις θερμίδες που τρώτε, ο οργανισμός προβάλλει αντίσταση, διότι αντισταθμίζει το θερμιδικό του έλλειμμα  περιορίζοντας τις καύσεις και αυξάνοντας πολλές φορές και την ικανότητα αποθήκευσης λίπους.

Η αντίσταση αυτή του μεταβολισμού στη χρησιμοποίηση του λίπους ως πηγή ενέργειας οφείλεται στους πρωτόγονους βιολογικούς μηχανισμούς μας, που οποτεδήποτε καταστεί αναγκαίο βοηθούν τους ανθρώπους προκειμένου να επιβιώνουν σε ακραίες καταστάσεις.

Μια ολοκληρωμένη και επιτυχημένη προσπάθεια για τη μείωση του βάρους σας συνίσταται, στη μεν ελαχιστοποίηση της αντίστασης που προβάλλει ο οργανισμός σας και στη δε ενεργοποίηση όλων των φυσιολογικών μηχανισμών που συμβάλλουν στην κινητοποίηση των αποθηκευμένων εφεδρειών του λίπους.

Στο γράφημα 3. υπάρχει αρκετό ενδιαφέρον, διότι βλέπουμε ξεκάθαρα την επιτυχημένη μείωση κατά 5% του γενικού ποσοστού λίπους κατά το χρονικό διάστημα που αναφέρθηκε προηγούμενα. Ξεκινώντας τη δίαιτα υπάρχει μια σταδιακή πτώση γενικού δείκτη λίπους που αφορά στο χάσιμο των γνωστών σε όλους μας “πρώτων κιλών”.

Graph 3.

Εν συνεχεία,παρατηρούνται ορισμένες μικρές εναλλαγές στην κλίμακα του γραφήματος, οι οποίες αντιπροσωπεύουν τις αντιστάσεις που προκαλεί ο οργανισμός ούτως ώστε να μη χαθεί περαιτέρω λίπος.

Η στρατηγική που θα εφαρμοστεί στην πορεία μιας δίαιτας για να ξεπεραστούν οι αντιστάσεις του μεταβολισμού αποτελούν  το εφαλτήριο της επιτυχημένης διατροφής.

Θυμηθείτε:

1.Τα μικρά και συχνά γεύματα βοηθούν στην καταπολέμηση των αντιστάσεων του οργανισμού, διότι κάθε φορά που τρώτε οι καύσεις αυξάνονται διατηρώντας τον μεταβολισμό σας σε επίπεδα υψηλά.

2.Το πρωινό αποτελεί το πιο σημαντικό γεύμα της ημέρας και πρέπει πάντα να είναι καλό διότι “ξυπνάει”  τον μεταβολισμό μετά την νυχτερινή ηρεμία του.

3. Ποτέ μην λαμβάνεται τις ίδιες θερμίδες καθημερινώς από τα γεύματα σας. Ποτέ μην τρώτε συστηματικά το ίδιο πρωινό, ποτέ μην τρώτε τα ίδια ενδιάμεσα γεύματα. Η μεταβολή της θερμιδικής πρόληψης από μέρα σε μέρα ξεγελάει τον οργανισμό και δεν επιβραδύνει τον μεταβολισμό, ούτε αντιστέκεται στην απώλεια λίπους. Αντίθετα, προκαλεί μεγαλύτερη απώλεια λίπους και μικρότερη απώλεια μυικού ιστού.

Κοιτώντας πίσω στο γράφημα 3. τη φθίνουσα πορεία του λίπους διαπιστώνεται, ότι η γρήγορη καταπολέμηση των αντιστάσεων του οργανισμού συνοδεύεται με μια σημαντική πρόσθετη μείωση του λίπους και κατόπιν δημιουργείται ένα πλατό, ή αλλιώς μια ισορροπία στη μεταβολή του λίπους για ένα σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα.

Το εν λόγω πλατό αποτελεί το στάδιο που προσαρμόζεται ο οργανισμός στα νέα αναλογικά δεδομένα που επικρατούν στην γενική σύσταση του σώματος. Στην πραγματικότητα ο οργανισμός ανασυγκροτείται και πρέπει να του δίνετε εσείς αυτό το περιθώριο, χωρίς παράλληλα να απογοητεύεστε με τη στασιμότητα των κιλών σας.  Όσο αβίαστα γίνει αυτή η προσαρμογή, τόσες περισσότερες πιθανότητες έχετε να συνεχίσετε με επιτυχία την δίαιτά σας έως και τον τελικό σας στόχο.

Η συνέχεια του γραφήματος είναι πλέον κατανοητή, βλέποντας ότι μετά το πλατό,  άλλη μια αισθητή πτώση του λίπους ξεκινάει και στην συνέχεια εμφανίζεται ένας δεύτερος κύκλος αντιστάσεων του μεταβολισμού, που θα αποτελέσει το κομβικό σημείο για τη συνέχιση της δίαιτας.

Στα γραφήματα 4. και 5. παρουσιάζεται αντίστοιχα η γενική κατάσταση της οστικής και μυικής μάζας του αθλητή. Είναι δύο γραφήματα τα οποία σχεδόν ταυτίζονται, διότι υπάρχει άμεση εξάρτηση του μυικού ιστού με την ημερήσια πρόσληψη ασβεστίου. Τα χαμηλά επίπεδα ασβεστίου στον οργανισμό συνοδεύονται με αυξημένη απώλεια μυικού ιστού.

Graph 4.

Το ασβέστιο παίζει καθοριστικής σημασίας ρόλο στην ελάττωση των λιπιδίων του αίματος και στη ρύθμιση του ενεργειακού μεταβολισμού, επιδρώντας πάνω σε ορμόνες και ένζυμα που ρυθμίζουν το εάν οι προσλαμβανόμενες θερμίδες θα χρησιμοποιηθούν ως ενέργεια ή το αν θα αποθηκευτούν ως λίπος.

Η κατανάλωση γαλακτομικών προϊόντων με χαμηλά λιπαρά λειτουργεί βοηθητικά στη διαδικασία απώλειας κιλών σε σχέση με τα γαλακτομικά προϊόντα με πλήρη λιπαρά.

Το γράφημα της οστικής μάζας φανερώνει ένα εύρος ελεγχόμενης διακύμανσης από τα 3.3kg έως τα 3.5kg που οφείλεται στη σωστή πρόσληψη ασβεστίου και λοιπών ηλεκτρολυτών, σε συνδυασμό με την ομαλή απώλεια των κιλών (0.5kg ανά εβδομάδα).

Στο γράφημα της μυικής μάζας υπάρχει πάλι μία φυσιολογική διακύμανση από τα 66.2kg έως τα 63.3kg με συνολική απώλεια 2.9kg. Το μεγαλύτερος ποσοστό της απώλειας αυτής αφορά στην εσκεμμένη ελάττωση του μυικού ιστού στην περιφέρεια του άνω κορμού, διότι αποτελεί περιττό βάρος για αθλητές ποδηλασίας αντοχής.

Graph 5.

Στις δύο παρακάτω φωτογραφίες του αθλητή Θ. Καταπόδη φαίνεται χαρακτηριστικά η διαφορά της μυικής μάζας στον άνω κορμό καθώς και η μείωση του γενικού ποσοστού λίπους στο 10%.

Theofanis Katapodis 4 months ago

Theofanis Katapodis 2 weeks ago

Δύο από τους βασικούς παράγοντες που συμβάλλουν στην δημιουργία υποδόριου λίπους και κυρίως στην περιοχή της κοιλιακής χώρας, είναι η κακή ψυχολογία, σε συνδυασμό με το παρατεταμένο στρες και οι μη επαρκείς ώρες ύπνου.

Όταν εκδηλώνεται μια στρεσογόνα κατάσταση στον οργανισμό, όπως έντονη ανησυχία, πανικός, κούραση, φόβος ή παρατεταμένη αϋπνία, παράγεται στα επινεφρίδια μια ορμόνη γνωστή ως Κορτιζόλη προκαλώντας Ινσουλινοαντίσταση.

Η Ινσουλινοαντίσταση είναι μια μεταβολική διαδικασία κατά την οποία η Ινσουλίνη καθίσταται όλο και λιγότερο αποτελεσματική στον έλεγχο των επιπέδων του σακχάρου στο αίμα, με αποτέλεσμα να απαιτούνται μεγαλύτερες ποσότητές της για να επιτευχθεί η ρύθμισή του σακχάρου στα φυσιολογικά επίπεδα.

Ο οργανισμός προσπαθεί να προστατευθεί από την Ινσουλινοαντίσταση συσσωρεύοντας λίπος κυρίως στην περιοχή της κοιλιάς.

Τα άτομα που κοιμούνται λίγες ώρες την νύχτα παράγουν μικρότερες ποσότητες αυξητικής ορμόνης και μελατονίνης, συσσωρεύουν περισσότερο λίπος, ξυπνούν με έντονο το αίσθημα της πείνας το πρωί και έχουν μικρότερη ενεργητικότητα και πιο αργό μεταβολισμό.

Κάποιες φορές συμβαίνει το αίσθημα που νιώθετε να μην είναι πείνα, αλλά όρεξη για μια συγκεκριμένη τροφή π.χ. παγωτό. Μην προσπαθήσετε να ξεγελάσετε τον εαυτό σας τρώγοντας κάτι άλλο διότι σίγουρα θα γίνουν τα πράγματα χειρότερα….η επιθυμία δεν φεύγει εύκολα από το μυαλό. Είναι προτιμότερο να φάτε μια ελεγχόμενη ποσότητα και αν το παρακάνετε θα αντισταθμίσετε τις παραπάνω θερμίδες τρώγοντας μικρότερες ποσότητες τροφών στο επόμενο γεύμα.

Όταν ακολουθείτε ένα αυστηρό πρόγραμμα δίαιτας να είστε σίγουροι ότι θα υπάρξουν και παρασπονδίες. Αυτές οι τελευταίες προκαλούν στους περισσότερους τύψεις ή ενοχές. Μην αφήσετε τον εαυτό σας να νιώσει τέτοια συναισθήματα, διότι μπορεί να εγκαταλείψετε την προσπάθεια σας. Τα γραμμάρια βάρους που πήρατε εκείνη την ημέρα θα τα χάσετε το πολύ σε 1-2 ημέρες εφόσον συνεχίσετε κανονικά την δίαιτά σας.

Πρόταση δική μου είναι πως μία  παρασπονδία με ένα ελεύθερο γεύμα μια φορά την εβδομάδα ή ακόμα και μια ολόκληρη ημέρα της εβδομάδος, με παχυντικά γεύματα όπως πίτσα, λουκουμάδες, λουκάνικα κ.λ.π. είναι επιβεβλημένη.

Συμπερασματικά, θα έλεγα ότι ο ασφαλέστερος τρόπος αδυνατίσματος είναι η σταδιακή απώλεια των κιλών, με ισορροπημένο συνδυασμό διατροφής και άσκησης.

Σίδηρος και Υγεία

Loukas Katapodis

Επιπτώσεις της έλλειψης σιδήρου στην κατάσταση υγείας

Η έλλειψη σιδήρου έχει αρνητικές επιπτώσεις τόσο στην κατάσταση της υγείας όσο και στην αθλητική απόδοση.

Η σιδηροπενία μπορεί να προκαλέσει ποικίλες διαταραχές. Οι τελευταίες έχουν ιδιαίτερη σημασία για τα άτομα εκείνα ( παιδιά και εφήβους ) που διανύουν την περίοδο της σωματικής αύξησης και της βιολογικής ωρίμανσή τους.

Τα άτομα αυτά έχουν αυξημένες ανάγκες σιδήρου, που προορίζονται όχι μόνο να αναπληρώσουν τις φυσιολογικές καθημερινές απώλειες σιδήρου, αλλά και να εξυπηρετήσουν την προοδευτικά επιταχυνόμενη ερυθροποιητική δραστηριότητα του μυελού των οστών.

Στα νεαρά επίσης άτομα η σιδηροπενία μπορεί να μειώσει τη διανοητική απόδοση, την ικανότητα αντίληψης και συγκέντρωσης, να δημιουργήσει προβλήματα συμπεριφοράς και να επηρεάσει αρνητικά τη σχολική επίδοση.

Η χρόνια έλλειψη σιδήρου μπορεί ακόμα να προκαλέσει ορισμένες γαστρεντερικές ανωμαλίες:

Να μειώσει τη γαστρική λειτουργική δραστηριότητα, να περιορίσει την απορρόφηση τροφών στο έντερο, να προδιαθέσει στη δημιουργία γαστρίτιδας, να προκαλέσει στοματίτιδα, γλωσσίτιδα κ.λ.π.

Η σιδηροπενία μπορεί μπορεί επίσης να διαταράξει τη λειτουργία του ανοσολογικού συστήματος του οργανισμού καθιστώντας τα άτομα επιρρεπή σε διάφορες λοιμώξεις.

Επιπτώσεις της έλλειψης σιδήρου στην αθλητική απόδοση

Η σιδηροπενική αναιμία μειώνει την απόδοση των ατόμων που εκτελούν μέγιστη και υπομέγιστη αερόβια άσκηση.

Η ελάττωση της συγκέντρωσης της αιμοσφαιρίνης και της μάζας των ερυθροκυττάρων μειώνει τις δυνατότητες του συστήματος μεταφοράς οξυγόνου.

Παράλληλα η έλλειψη σιδήρου των ιστών μπορεί να ελαττώσει τη συγκέντρωση της μυοσφαιρίνης και τη δραστηριότητα των σιδηρούχων ενζύμων και με τον τρόπο αυτό περιορίζει το ρυθμό του μυικού μεταβολισμού, μειώνοντας τις δυνατότητες του συστήματος κατανάλωσης οξυγόνου.

Οι δυσμενείς αυτές επιπτώσεις της σιδηροπενικής αναιμίας μειώνουν το επίπεδο της αερόβιας ικανότητας, άρα και την απόδοση των αθλητών εκείνων, που το άθλημά τους απαιτεί ικανοποιητικό βαθμό αντοχής.

Το αρτηριακό αίμα των ατόμων που πάσχουν από σιδηροπενική αναιμία περιέχει λιγότερο οξυγόνο από ότι το αίμα των μη αναιμικών ατόμων. Στην κατάσταση της σωματικής ηρεμίας η οξυγόνωση των ιστών είναι ικανοποιητική και στις δύο περιπτώσεις. Όταν όμως εκτελείται μυικό έργο, η οξυγόνωση των ιστών του αναιμικού ατόμου αρχίζει να γίνεται προβληματική και μάλιστα τόσο προβληματικότερη, όσο μεγαλύτερη είναι η ένταση της καταβαλλόμενης σωματικής προσπάθειας και ο βαθμός της αναιμίας.

Για να αντιμετωπιστεί το μειονέκτημα της ανεπαρκούς οξυγόνωσης των ιστών, δραστηριοποιούνται διάφοροι μηχανισμοί, όπως αύξηση της καρδιακής συχνότητας και παροχής, ενεργοποίηση του αναερόβιου μεταβολισμού που συνεπάγεται την υπερπαραγωγή του γαλακτικού οξέος.

Η δημιουργία σημαντικού χρέους οξυγόνου κατά την εκτέλεση μυικού έργου από αναιμικά άτομα παρατείνει την διάρκεια της περιόδου αποκατάστασης μετά την μυική προσπάθεια.

Η σιδηροπενική αναιμία, πέρα από την ικανότητα του συστήματος μεταφοράς οξυγόνου, μπορεί να διαταράξει και την ικανότητα του συστήματος μεταφοράς διοξειδίου του άνθρακα, με αποτέλεσμα να πραγματοποιείται πλημμελής απομάκρυνση του διοξειδίου του άνθρακα που παράγεται στους ιστούς και την συσσώρευσή του στην περιφέρεια.

Από πολυάριθμες σχετικές μελέτες που έγιναν, διαπιστώθηκε ότι η συγκέντρωση της αιμοσφαιρίνης επηρεάζει την ικανότητα του συστήματος μεταφοράς οξυγόνου και ευθύνεται άμεσα για την διαμόρφωση του επιπέδου της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου και της απόδοσης των αναιμικών ατόμων όσον αφορά την εκτέλεση αερόβιου μυικού έργου.

Η ικανότητα εκτέλεσης αερόβιου μυικού έργου μειώνεται σημαντικά, ακόμη και όταν η συγκέντρωση της αιμοσφαιρίνης πέφτει λίγο πιο κάτω από τα κανονικά επίπεδα.

Από την άλλη μεριά η ικανότητα των σιδηροπενικών ατόμων να εκτελούν υπομέγιστο έργο παρατεταμένης διάρκειας, φαίνεται ότι δεν εξαρτάται μόνο από την συγκέντρωση της αιμοσφαιρίνης, αλλά και από την επαρκή λειτουργία των σιδηρούχων ενζύμων και της μυοσφαιρίνης των μυικών κυττάρων.

Σίδηρος και Υγεία

Loukas Katapodis

ΜΕΙΩΜΕΝΗ ΕΝΤΕΡΙΚΗ ΑΠΟΡΡΟΦΗΣΗ

Υπάρχουν αρκετές ενδείξεις που ενισχύουν την άποψη ότι ο ρυθμός εντερικής απορρόφησης του σιδήρου των τροφών είναι μικρότερος σε ορισμένους αθλητές απ’ ότι σε άτομα που δεν ασκούνται.

Ο ρυθμός της εντερικής απορρόφησης μειώνεται περίπου στο μισό του κανονικού σε αθλητές αποστάσεων και ειδικότερα σε αυτούς που προπονούνται πολύωρα ή σε αθλητές που υποβάλλονται σε διπλή (πρωινή και απογευματινή) προπόνηση.

Το μειονέκτημα αυτό δεν είναι άσχετο με τη δραστική και παρατεταμένη μείωση της γαστρεντερικής αιμάτωσης, που προκαλείται λόγω της πολύωρης και εντατικής προπόνησης, κατά την διάρκεια της οποίας πραγματοποιείται ριζική ανακατανομή του κυκλοφορούντος αίματος από τα σπλάχνα προς τους υπερλειτουργούντες μυς και μάλιστα σε μια περίοδο 2-3 ώρες μετά το γεύμα, η οποία συμπίπτει χρονικά με τις διεργασίες απορρόφησης των τροφών στον γαστρεντερικό σωλήνα.

Βέβαια είναι γνωστό ότι ο ρυθμός εντερικής απορρόφησης του σιδήρου σχετίζεται άμεσα με τις ανάγκες του οργανισμού σε σίδηρο. Όταν τα αποθέματα του σιδήρου μειώνονται, αυξάνεται αντισταθμιστικά ο ρυθμός εντερικής απορρόφησης του και αντίστροφα.

ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΣΙΔΗΡΟΥ ΜΕ ΤΑ ΟΥΡΑ

Με τα ούρα μπορεί να αποβληθούν διάφορες σιδηρούχες ουσίες κατά την διάρκεια της έντονης ή παρατεταμένης αθλητικής δραστηριότητας.

Η αυξημένη αποβολή του σιδήρου με τα ούρα αποδόθηκε σε ανάλογη απέκκριση τρανσφερίνης, η οποία μπορεί να πραγματοποιηθεί σε καταστάσεις νεφρικής ισχαιμίας και τοπικής υποξίας. Οι καταστάσεις αυτές προκαλούνται κατά την ασκησιογενή ανακατανομή αίματος από τα σπλάχνα προς τους λειτουργούντες μυς.

Ένα πλήθος ερευνών που έγιναν, έδειξαν ότι η έντονη και παρατεταμένη αθλητική προσπάθεια προκαλεί αυξημένη ενδοαγγειακή καταστροφή ερυθρών αιμοσφαιρίων.

Οι ερευνητές αυτοί απέδωσαν την προκληθείσα αυξημένη αιμόλυση σε μηχανικό τραυματισμό της μεμβράνης των ερυθροκυττάρων που κυκλοφορούν σε μυικά τριχοειδή, τα οποία συμπιέζονται ισχυρά κατά την διάρκεια επανειλημμένων συστολών μεγάλων μυικών ομάδων.

Μηχανική επίσης βλάβη της μεμβράνης των ερυθροκυττάρων μπορεί να προκληθεί από την πρόσκρουσή τους στα τοιχώματα των τριχοειδών αγγείων, η οποία επιτείνεται από την επιτάχυνση της αιματικής κυκλοφορίας κατά την διάρκεια της έντονης σωματικής προσπάθειας.

ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΣΙΔΗΡΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΡΩΤΑ

Ο ιδρώτας των αθλητών που προπονούνται εντατικά και πολύωρα φαίνεται ότι περιέχει σχετικά μεγαλύτερες ποσότητες σιδήρου απ’ ότι ο ιδρώτας των αθλητών που η προπόνησή τους έχει ηπιότερη ένταση και συντομότερη διάρκεια.

Κατά μέσον όρο οι άνδρες αθλητές χάνουν 0.21mg σιδήρου στο πρώτο λίτρο του εκκρινόμενου ιδρώτα και γύρω στα 0.13mg σε κάθε επόμενο λίτρο. Όταν η προπόνηση γίνεται σε ζεστό ή σε υγρό περιβάλλον, οι απώλειες σιδήρου είναι μεγαλύτερες.

Ο ιδρώτας των προπονούμενων αθλητριών περιέχει υπερδιπλάσιες ποσότητες σιδήρου απ’ ότι ο ιδρώτας των προπονούμενων αθλητών, όταν και στις δύο περιπτώσεις καταβάλλεται προσπάθεια ισότιμης έντασης και διάρκειας.

ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΣΙΔΗΡΟΥ ΜΕ ΤΑ ΚΟΠΡΑΝΑ

Ο γαστρεντερικός σωλήνας αποτελεί την σημαντικότερη οδό απώλειας σιδήρου στα αθλούμενα άτομα και ιδιαίτερα στους δρομείς αποστάσεων, άνδρες και γυναίκες.

Η ποσότητα του αίματος που χάνεται με τα κόπρανα φαίνεται ότι εξαρτάται κυρίως από το βαθμό του ασκησιογενούς stress και σχετίζεται περισσότερο με την ένταση της άσκησης παρά με την διάρκεια της.

Για την πρόκλησή της ενοχοποιήθηκαν οι εξής παράγοντες:

    Η ισχαιμία του γαστρεντερικού βλεννογόνου, η οποία οφείλεται σε δραστική ανακατανομή του κυκλοφορούντος αίματος από τα σπλάχνα στους λειτουργούντες μυς.

    Η ανάπτυξη διαβρωτικής γαστρίτιδας, η οποία οφείλεται στο γεγονός ότι το έντονο σωματικό stress μειώνει την αποτελεσματική προστασία του γαστρικού βλεννογόνου, από την βλαπτική επίδραση των γαστρικών εκκρίσεων.

    Τραυματική βλάβη του γαστρεντερικού βλεννογόνου η οποία προκαλείται από τα αλλεπάληλα τραντάγματα των τοιχωμάτων του στομάχου και του εντέρου κατά την διάρκεια κυρίως δρομικών αθλητικών δραστηριοτήτων.

    Φαρμακογενείς βλάβες του γαστρικού βλεννογόνου από την χρήση αναλγητικών φαρμάκων.

ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΣΙΔΗΡΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΜΜΗΝΟΡΥΣΙΑ

Για τις αθλήτριες που διάγουν την ηλικία της εμμηνορυσιακής δραστηριότητάς τους, η υπερβολική απώλεια αίματος με την περίοδο ή η μικρή διάρκεια του κύκλου τους, που προκαλεί συχνότερες εμμηνορυσίες, αποτελεί σημαντικότερη αιτία ανάπτυξης σιδηροπενίας.

Η αθλήτριες που έχουν κανονική διάρκεια εμμηνορροϊκού κύκλου και δεν χάνουν υπερβολική ποσότητα αίματος σε κάθε περίοδο, αναπτύσσουν μέσο ημερήσιο έλλειμμα σιδήρου της τάξης 0.5-0.6mg.

ΕΡΥΘΡΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΜΥΕΛΟΥ ΤΩΝ ΟΣΤΩΝ

Ο μυελός των οστών σιδηροπενικών αθλητών, εκτός του ότι υποφέρει από έλλειψη σιδήρου, που είναι απαραίτητος για την ερυθροποιητική δραστηριότητά του, σε σπανιότατες περιπτώσεις διαπιστώθηκε ότι δεν είχε και φυσιολογική κυτταρική επάρκεια, γεγονός που καθιστά σοβαρότερη την ερυθροποιητική δυσλειτουργία

Η διαταραχή αυτή αποδόθηκε σε σωματική υπερκόπωση και παρατηρήθηκε κυρίως σε αθλητές που έπασχαν από σύνδρομο υπερπροπόνησης.

Μια άλλη αιτία που θεωρήθηκε υπεύθυνη για τη μειωμένη ερυθροποιητική δραστηριότητα του μυελού των οστών, αφορά τη συχνή χρήση από τους αθλητές σχετικά μεγάλων ποσοτήτων μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών και αναλγητικών φαρμάκων.

Συμπερασματικά, η εμμηνορρυσία για τις αθλήτριες και η γαστρεντερική απώλεια αίματος για τους αθλητές και τις αθλήτριες αποτελούν τις σημαντικότερες αιτίες πρόκλησης σιδηροπενίας. Οι αιτίες αυτές αποκτούν μεγαλύτερες διαστάσεις στην περίπτωση των αθλητών που προπονούνται καθημερινά, εντατικά και πολύωρα.

Σίδηρος και Υγεία

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΙΔΗΡΟΥ ΤΩΝ ΑΘΛΗΤΩΝ

Η συστηματική σωματική άσκηση και – πολύ περισσότερο – η έντονη αθλητική δραστηριότητα αποτελούν ένα δυνητικό αναιμιογόνο παράγοντα.

Οι ενδείξεις που ενισχύουν την άποψη αυτή είναι πολλαπλές και απορρέουν από πολυάριθμες μελέτες, που έγιναν κατά την τελευταία εικοσαετία.

Μελετήθηκαν αθλητές και των δύο φίλων, τόσο ενήλικοι όσο και έφηβοι, που επιδίδονταν σε ένα ευρύ φάσμα αθλητικών δραστηριοτήτων (κυρίως όμως σε δραστηριότητες αντοχής) και είχαν διαφορετική αγωνιστική απόδοση (από μετριότατη μέχρι υψηλή).

Από την πληθώρα των μελετών αυτών διαπιστώθηκαν τα εξής σημαντικά:

  • Η συχνότητα εμφάνισης μη- αναιμικής έλλειψης σιδήρου είναι ιδιαίτερη αυξημένη σε αθλητές, ενώ η συχνότητα της έκδηλης σιδηροπενικής αναιμίας είναι σαφώς μικρότερη.

  • Ιδιαίτερα επιρρεπής στην ανάπτυξη σιδηροπενικής κατάστασης είναι οι δρομείς μεγάλων αποστάσεων και γενικότερα οι αθλητές που προπονούνται πολύωρα και συστηματικά, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι οι υπόλοιποι αθλητές  που η δραστηριότητά τους δεν επηρεάζεται από το σωματικό τους βάρος, έχουν κανονική κατάσταση σιδήρου.

  • Η συχνότητα της σιδηροπενίας και η σοβαρότητά της είναι σαφώς μεγαλύτερες στις γυναίκες αθλήτριες, που διάγουν την ηλικία της εμμηνορυσιακής δραστηριότητας τους, καθώς και σε νεαρούς, έφηβους αθλητές, που διανύουν την περίοδο της σωματικής τους αύξησης.

  • Ο βαθμός της σιδηροπενίας των αθλητών αυξάνεται προοδευτικά κατά την διάρκεια της ετήσιας προπονητικής και αγωνιστικής περιόδου και αντίστροφα βελτιώνεται κατά τη διάρκεια της περιόδου αποπροπόνησης.

Όσον αφορά την εξέλιξη της σιδηροπενικής κατάστασης ατόμων, που υποβάλλονταν σε εντατική προπόνηση, κοινή είναι η διαπίστωση στις έρευνες που έγιναν, ότι όσο εντονότερο και διαρκέστερο ήταν το εφαρμοσθέν προπονητικό πρόγραμμα, τόσο μεγαλύτερες ήταν οι διαστάσεις της σιδηροπενίας.

ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΣΙΔΗΡΟΠΕΝΙΑΣ ΑΘΛΗΤΩΝ

Η σιδηροπενική κατάσταση των αθλητών οφείλεται στο γεγονός ότι η εντατική και συστηματική άσκηση μπορεί να δημιουργήσει αρνητικό ισοζύγιο σιδήρου στον οργανισμό τους.

Αυτό σημαίνει ότι οι καθημερινές απώλειες σιδήρου δύσκολα μπορούν να αναπληρωθούν από τον σίδηρο της προσλαμβανόμενης τροφής.

Και αυτό επειδή, πέρα από τις φυσιολογικές καθημερινές απώλειες σιδήρου, οι αθλητές χάνουν μια επιπρόσθετη ποσότητα σιδήρου με διάφορους τρόπους.

Εκτός όμως από την βασική αυτή αιτία, υπάρχουν ορισμένες ενδείξεις ότι στον παθογεννετικό μηχανισμό αναιμίας των αθλητών και – ιδιαίτερα εκείνων που πάσχουν από το σύνδρομο υπερπροπόνησης – συμμετέχει σε κάποιο βαθμό και η ερυθροποιητική δυσλειτουργία του μυελού των οστών.

Τα αίτια που προκαλούν έλλειψη σιδήρου σε αθλητές συνοψίζονται παρακάτω:

1. Μειωμένη παροχή σιδήρου

  • Ανεπαρκής πρόσληψη σιδήρου με την τροφή.

  • Μειωμένη εντερική απορρόφηση σιδήρου

2. Αυξημένες απώλειες σιδήρου

  • Απώλειες με τα ούρα

  • Απώλειες με τον ιδρώτα

  • Απώλειες με τα κόπρανα

  • Απώλειες με την εμμηνορυσία

3. Ερυθροποιητική δυσλειτουργία του μυελού των οστών.

Ανεπαρκής πρόσληψη σιδήρου με την τροφή

Η ποσότητα του σιδήρου των τροφών, που περιέχεται στα συνήθη διατολόγια, είναι δύσκολο να αναπληρώσει τις ανάγκες σιδήρου ορισμένων αθλητών και πολύ περισσότερο των αθλητριών  που διάγουν την ηλικία της εμμηνορυσιακής δραστηριότητας τους, καθώς και σε νεαρούς, έφηβους αθλητές, που διανύουν την περίοδο της σωματικής τους αύξησης.

Ένα πλήθος μελετών που εστίασαν το ενδιαφέρον τους στην ανάλυση του διαιτολογίου αθλητών, κατέληξαν στην κοινή διαπίστωση ότι οι αθλητές σιτίζονται πλημμελώς από πλευράς σιδήρου. Τροφές πλούσιες σε σίδηρο δεν αρέσουν σε αθλητές και ιδιαίτερα σε εφήβους.

Πολλοί αθλητές μεγάλων αποστάσεων, καταναλώνουν τροφές πλούσιες σε υδατάνθρακες για την καθημερινή αναπλήρωση των αποθεμάτων του μυικού γλυκογόνου τους, ενώ ταυτόχρονα καταναλώνουν λιγότερες ζωικές τροφές, δημιουργώντας έτσι μια σοβαρή αιτία ανεπαρκούς πρόσληψης σιδήρου.

Ο κίνδυνος ανάπτυξης σιδηροπενικής κατάστασης αποκτά σοβαρότερες διαστάσεις στην περίπτωση των χορτοφάγων αθλητών. Οι Snyder et al μελετώντας μια ομάδα αποκλειστικά χορτοφάγων αθλητριών δρομέων μεγάλων αποστάσεων, διαπίστωσαν μέση συγκέντρωση φερριτίνης ορού μόλις 7.4μg/L.

Say “good night” to neck pain


As with so many things, when it comes to neck pain, an ounce of prevention may be worth a pound of cure. It’s true that some causes of neck pain, such as age-related wear and tear, are not under your control. On the other hand, there are many things you can do to minimize your risk. One place to start is to look at how you sleep and what effect this may have on neck pain.
Getting in the best position
Two sleeping positions are easiest on the neck: on your side or on your back. If you sleep on your back, choose a rounded pillow to support the natural curve of your neck, with a flatter pillow cushioning your head. This can be achieved by tucking a small neck roll into the pillowcase of a flatter, softer pillow, or by using a special pillow that has a built-in neck support with an indentation for the head to rest in. Here are some additional tips for side- and back-sleepers:
  1. Try using a feather pillow, which easily conforms to the shape of the neck. Feather pillows will collapse over time, however, and should be replaced every year or so.
  2. Another option is a traditionally shaped pillow with “memory foam” that conforms to the contour of your head and neck. Some cervical pillows are also made with memory foam. Manufacturers of memory-foam pillows claim they help foster proper spinal alignment.
  3. Avoid using too high or stiff a pillow, which keeps the neck flexed overnight and can result in morning pain and stiffness.
  4. If you sleep on your side, keep your spine straight by using a pillow that is higher under your neck than your head.
  5. When you are riding in a plane, train, or car, or even just reclining to watch TV, a horseshoe-shaped pillow can support your neck and prevent your head from dropping to one side if you doze. If the pillow is too large behind the neck, however, it will force your head forward.
Sleeping on your stomach is tough on your spine, because the back is arched and your neck is turned to the side. Preferred sleeping positions are often set early in life and can be tough to change, not to mention that we don’t often wake up in the same position in which we fell asleep. Still, it’s worth trying to start the night sleeping on your back or side in a well-supported, healthy position.
Beyond sleep position
Research suggests that not just sleep position, but sleep itself, can play a role in musculoskeletal pain, including neck and shoulder pain. In one 2008 study, researchers compared musculoskeletal pain in 4,140 healthy men and women with and without sleeping problems. Sleeping problems included difficulty falling asleep, trouble staying asleep, waking early in the mornings, and non-restorative sleep.
They found that people who reported moderate to severe problems in at least three of these four categories were significantly more likely to develop chronic musculoskeletal pain after one year than those who reported little or no problem with sleep.
One possible explanation is that sleep disturbances disrupt the muscle relaxation and healing that normally occur during sleep. Additionally, it is well established that pain can disrupt sleep, contributing to a vicious cycle of pain disrupting sleep, and sleep problems contributing to pain.

Σίδηρος και Υγεία

ΕΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΘΕΜΑΤΩΝ ΣΙΔΗΡΟΥ

Η εργαστηριακή διερεύνηση της ποσότητας των αποθεμάτων σιδήρου στον οργανισμό στηρίζεται τόσο σε άμεσες όσο και σε έμμεσες μεθόδους.

  • Άμεσοι μέθοδοι: Απαιτούν την διενέργεια της βιοψίας και ειδική εξέταση των λαμβανομένων ιστολογικών δειγμάτων. Από τα διάφορα όργανα, που περιέχουν αποθέματα σιδήρου, το συκώτι προτιμάται για την διενέργεια των βιοψιών. Ο ηπατικός ιστός είναι αρκετά ομοιογενής και γι’ αυτό ακριβώς το λόγο αποτελεί αξιόλογη πηγή λήψης ιστολογικών δειγμάτων και επακριβέστερης εκτίμησης των αποθεμάτων σιδήρου στα δείγματα αυτά.

  • Έμμεσοι μέθοδοι: Υπάρχουν 4 βασικές μέθοδοι έμμεσης εκτίμησης των αποθεμάτων του σιδήρου.

1. Ο προσδιορισμός της αναλογίας συγκέντρωσης σιδήρου ορού προς της συνολικής δεσμευτικής ικανότητας σιδήρου (TIBC) αποτελεί την απλούστερη έμμεση μέθοδο εκτίμησης των αποθεμάτων σιδήρου. Η έλλειψη σιδήρου μειώνει τη συγκέντρωσή του, στον ορό του αίματος και παράλληλα αυξάνει την συνολική δεσμευτική ικανότητά του (συγκέντρωση τρανσφερίνης).

Στις περιπτώσεις αυτές η τρανσφερίνη είναι λιγότερο από 10% κορεσμένη με σίδηρο. Αντίθετα, η υπερφόρτωση του οργανισμού με σίδηρο αυξάνει την συγκέντρωση του τελευταίου στον ορό και ταυτόχρονα αυξάνει τον κορεσμό της τρανσφερίνης πάνω από 80%.

2. Ο προσδιορισμός της συγκέντρωσης φερριτίνης στον ορό του αίματος, η οποία αποτελεί δείκτη αποθεμάτων σιδήρου. Η συγκέντρωσή της αυξάνεται όταν τα αποθέματα σιδήρου πληθαίνουν και αντίθετα μειώνεται, όταν υπάρχει έλλειψη σιδήρου στον οργανισμό.

Όσον αφορά τις φυσιολογικές ή κανονικές τιμές της φερριτίνης του ορού, διάφορες μετρήσεις που έγιναν σε υγιή, μη σιδηροπενικά άτομα, έδωσαν μια ευρεία ποικιλία τιμών από 50-300μg/L σε ενήλικα άτομα, γυναίκες και άνδρες.

Υπενθυμίζεται επίσης ότι ορισμένες παθολογικές καταστάσεις, όπως φλεγμονές, λοιμώξεις, νεοπλασίες κ.λ.π. αυξάνουν την συγκέντρωση της κυκλοφορούσης φερριτίνης.

3. Συγκέντρωση πρωτοπορφυρίνης IX στα ερυθρά αιμοσφαίρια. Στα ερυθροκύτταρα ατόμων που πάσχουν από έλλειψη σιδήρου συσσωρεύεται πρωτοπορφυρίνης IX, επειδή ο σιδηρός τους δεν επαρκεί για την μετατροπή της ουσίας αυτής σε αίμη.

4. Η αξονική και η μαγνητική τομογραφία του ήπατος παρέχουν επίσης ενδεικτικά στοιχεία για την εκτίμηση των αποθεμάτων σιδήρου, ιδιαίτερα σε καταστάσεις υπερφόρτωσης του οργανισμού με σίδηρο.

ΕΛΛΕΙΨΗ ΣΙΔΗΡΟΥ, ΣΙΔΗΡΟΠΕΝΙΚΗ ΑΝΑΙΜΙΑ

Η έλλειψη σιδήρου, ήπιου ή και μέτριου βαθμού, συνήθως δεν προκαλεί σαφείς μεταβολές της αιματολογικής εικόνας. Όταν όμως η έλλειψη αυτή είναι σημαντική, προκαλείται η κλασική αναιμία, η οποία εκδηλώνεται με την μείωση της αιμοσφαιρίνης (μη- αναιμική σιδηροπενία), ή και μείωση του αιματοκρίτη και των ερυθρών αιμοσφαιρίων (σιδηροπενική αναιμία).

Η μη- αναιμική έλλειψη σιδήρου μπορεί να μειώσει την περιεκτικότητα της μυοσφαιρίνης των σκελετικών μυών, καθώς και να περιορίσει την επάρκεια του οξειδωτικού μεταβολισμού των ιστών και ιδιαίτερα του αερόβιου μυικού μεταβολισμού.

Η σιδηροπενική αναιμία, πέρα των διαταραχών αυτών, περιορίζει την επάρκεια του συστήματος μεταφοράς οξυγόνου προς τους ιστούς.

Η προοδευτικά αυξανόμενη έλλειψη σιδήρου προκαλεί μια σειρά αιματολογικών μεταβολών. Η κλιμάκωση αυτή ακολουθεί την εξής πορεία.

α) Σε μια αρχική φάση (προ-λανθάνον στάδιο), για την κάλυψη των αναγκών σιδήρου χρησιμοποιείται ο σίδηρος της φερριτίνης και της αιμοσιδηρίνης. Στη φάση αυτή μειώνεται η συγκέντρωση της φερριτίνης κάτω από 60ng/ml ή 80ng/ml για τις γυναίκες και τους άνδρες. Η συγκέντρωση του σιδήρου στον ορό του αίματος παραμένει σε κανονικά επίπεδα, όπως επίσης και ο αιματοκρίτης, η αιμοσφαιρίνη και ο αριθμός των ερυθρών αιμοσφαιρίων.

Η κατάσταση αυτή χαρακτηρίζεται ως μη- αναιμική έλλειψη σιδήρου.

β) Σε ένα δεύτερο, πιο προχωρημένο στάδιο σιδηροπενίας (λανθάνον στάδιο), τα αποθέματα σιδήρου στον οργανισμό τείνουν να εξαντληθούν. Η συγκέντρωση της φερριτίνης μειώνεται κάτω από 30ng/ml και παράλληλα αρχίζει να μειώνεται και ο σίδηρος στο αίμα κάτω από τα 60mg/dl.

Στο στάδιο αυτό ο αιματοκρίτης, η αιμοσφαιρίνη και ο αριθμός των ερυθρών αιμοσφαιρίων παραμένουν σε κανονικά επίπεδα.

γ) Στο τρίτο στάδιο (στάδιο έκδηλης αναιμίας), η συγκέντρωση του σιδήρου στον ορό του αίματος μειώνεται αισθητά, η αιμοσφαιρίνη μειώνεται κάτω από 12 και 14g/dl στις γυναίκες και τους άνδρες.

Ο αριθμός των ερυθρών αιμοσφαιρίων είναι μάλλον κανονικός, η τιμή όμως του αιματοκρίτη μπορεί να ελαττωθεί, λόγω ανάλογης μείωσης του μέσου όγκου των ερυθρών αιμοσφαιρίων.

δ) Στο τελικό σιδηροπενικό στάδιο (στάδιο προχωρημένης αναιμίας), τα αποθέματα σιδήρου είναι ήδη εξαντλημένα και όλοι οι αιματολογικοί δείκτες είναι μειωμένοι αισθητά και κυρίως του αιματοκρίτη.

Κατά την παρακολούθηση της αιματολογικής κατάστασης των αθλητών σημασία έχει η διάγνωση του πρώτου και κυρίως του δεύτερου σταδίου της έλλειψης σιδήρου. Στο στάδιο αυτό μπορεί να προκληθούν διαταραχές του αερόβιου μυικού μεταβολισμού.

Στο τρίτο και στο τέταρτο στάδιο της έλλειψης σιδήρου, πέραν των διαταραχών αυτών, μειώνεται η επάρκεια του συστήματος μεταφοράς οξυγόνου, οπότε περιορίζονται σημαντικά οι δυνατότητες του οξειδωτικού μεταβολισμού και της παραγωγής αερόβιας μυικής ενέργειας.

Σίσηρος και Υγεία

ΑΠΟΡΡΟΦΗΣΗ ΣΙΔΗΡΟΥ

Ο σίδηρος των τροφών απορροφάται με την δισθενή μορφή του ( Fe ++ ) στο λεπτό έντερο.

Ο ρυθμός απορρόφησής του είναι εντονότερος στα κεντρικότερα τμήματα του εντερικού αυλού (δωδεκαδάκτυλο) και εξαρτάται από τους εξής παράγοντες:

1. Από την περιεκτικότητά του στις διάφορες τροφές.

2. Από την απορροφησιμότητά του(βιοδιαθεσιμότητα).

3. Από τον ρυθμό ερυθροποίησης.

Όσο περισσότερο σίδηρο περιέχουν οι τροφές, όσο πιο ευδιάλυτη είναι η μορφή του, όσο πιο περιορισμένα είναι τα αποθέματα σιδήρου στον οργανισμό και όσο εντονότερος είναι ο ρυθμός ερυθροποίησης, τόσο περισσότερο αυξάνεται η απορρόφηση του στο λεπτό έντερο.

ο προσλαμβανόμενος σίδηρος προέρχεται τόσο από ζωικές τροφές, οι οποίες περιέχουν αίμη, όσο και από τροφές φυτικής προέλευσης που δεν περιέχουν αίμη.

Ο δισθενής σίδηρος της αίμης απορροφάται εύκολα, ενώ αντίθετα ο τρισθενής σίδηρος των φυτικών τροφών απορροφάται πολύ δυσκολότερα.

Οι ζωικές τροφές προάγουν την απορροφησιμότητα του ανόργανου σιδήρου των φυτικών τροφών, επειδή κατά την πέψη τους υπερεκκρίνεται υδροχλωρικό οξύ, το οποίο ανάγει τον τρισθενή σίδηρο των φυτικών τροφών σε δισθενή και επομένως ευαπαρρόφητο.

Ορισμένες επίσης ουσίες της τροφής, όπως λ. χ. το ασβέστιο, το ασκορβικό οξύ (βιταμίνη C), το γαλακτικό, πυροσταφυλικό και κιτρικό οξύ, αυξάνουν την απορρόφηση του ανόργανου σιδήρου σχηματίζοντας ευδιάλυτα συμπλέγματα.

Συνήθως όταν προσλαμβάνεται μικτή τροφή, που περιέχει ζωικές και φυτικές ουσίες, το ποσοστό του σιδήρου που απορροφάται στο λεπτό έντερο είναι της τάξης του 8-10%.

ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΚΑΙ ΔΙΑΚΙΝΗΣΗ ΣΙΔΗΡΟΥ

Η μεταφορά σιδήρου από τα κύτταρα του εντερικού βλεννογόνου προς το αίμα και η διακίνησή του τόσο στο πλάσμα όσο και στο υγρό των ιστών, γίνεται ύστερα από δέσμευσή του σε ειδική πρωτεΐνη, την τρανσφερίνη.

Η συγκέντρωση της τρανσφερίνης αυξάνεται στο πλάσμα, όταν υπάρχει έλλειψη σιδήρου στον οργανισμό, καθώς και κατά την εγκυμοσύνη, ενώ αντίθετα μειώνεται σε καταστάσεις υπερφόρτωσης του οργανισμού με σίδηρο, καθώς και σε οξείες ή χρόνιες φλεγμονές.

Η κανονική συγκέντρωση σιδήρου στο πλάσμα είναι μεγαλύτερη στους άντρες και μικρότερη στις γυναίκες και η στάθμη του σιδήρου είναι σχετικά μεγαλύτερη το πρωί και ελαττώνεται κατά 30-50% το βράδυ.

Κατά μέσον όρο η συγκέντρωση του σιδήρου στον ορό κυμαίνεται γύρω στα 100mg/dl.

Η κυκλοφορούσα τρανσφερίνη μπορεί να δεσμεύσει τριπλάσια ποσότητα σιδήρου, γύρω στα 300mg/dl.

Ο κορεσμός των εστιών δέσμευσης σιδήρου της συνολικής ποσότητας τρανσεφερίνης του πλάσματος αποτελεί δείκτη της ολικής δεσμευτικής ικανότητας σιδήρου (Total Iron Binding Capacity, TIBC)

Η τρανσφερίνη εφοδιάζει με σίδηρο το μυελό των οστών για τις ανάγκες της ερυθροποίησης και επίσης ιστούς που περιέχουν σιδηρούχους ενώσεις, όπως μυοσφαιρίνη, σιδηρούχα ένζυμα κ.λ.π.

ΑΠΟΘΕΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΣΙΔΗΡΟΥ

Ο σίδηρος αποθεματοποιείται με την μορφή δύο ουσιών, της φερριτίνης και της αιμοσιδηρίνης, οι οποίες βρίσκονται κυρίως σε κύτταρα του ήπατος, του σπληνός και του μυελού των οστών. Τα αποθέματα αυτά αποτελούν σιδηρούχες εφεδρείες, οι οποίες μπορούν να αξιοποιηθούν, όταν ο οργανισμός χρειάζεται σίδηρο.

Η φερριτίνη είναι μια μεγαλομοριακή ουσία. Αποτελείται από ένα σφαιρικό πρωτεϊνικό περίβλημα, που ονομάζεται αποφερριτίνη, μέσα στο οποίο εγκλείεται ένας σιδηρούχος πυρήνας, που περιέχει μέχρι 4500 άτομα σιδήρου.

Η αιμοσιδηρίνη θεωρείται μια μορφή αποδόμησης του μορίου της φερριτίνης.

Παρά το γεγονός ότι η φεριττίνη είναι μια ενδοκυτταρική ουσία, εντούτοις μικρές ποσότητες της ουσίας αυτής κυκλοφορούν στο αίμα. Η κυκλοφορούσα φερριτίνη διαφέρει κάπως δομικά από την ενδοκυτταρική ή αποταμιευτική φερρτίνη.

Η λειτουργική σημασία της κυκλοφορούσης φερριτίνης είναι άγνωστη, η συγκέντρωσή της όμως στον ορό του αίματος θεωρείται αξιόλογος δείκτης των αποθεμάτων σιδήρου στον οργανισμό, παρά τις σχετικές επιφυλάξεις που διατυπώθηκαν από ορισμένους ερευνητές.

Για παράδειγμα, οι Magnusson et al (1984) διατύπωσαν την άποψη τους, ότι η μειωμένη συγκέντρωση της κυκλοφορούσης φερρτίνης στον ορό των αθλητών, μπορεί να μην αντιπροσωπεύει κατ’ ανάγκην πραγματική ελάττωση των αποθεμάτων σιδήρου του οργανισμού τους.

Οι Magnusson et al (1984) στήριξαν την επιχειρηματολογία τους σε αιματολογικά ευρύματα μιας ευάριθμης ομάδας δρομέων μεγάλων αποστάσεων.

Οι τελευταίοι είχαν μειωμένη συγκέντρωση φερριτίνης στο πλάσμα (κάτω από 25mg/L) χωρίς ενδείξεις διαταραχής της ερυθροποιητικής λειτουργίας του μυελού των οστών ή άλλων σημείων σιδηροπενικής κατάστασης.

Η σύγκριση των αιματολογικών παραμέτρων της ομάδας αυτής των αθλητών και μιας άλλης ομάδας δρομέων αποστάσεων, που είχαν μέση συγκέντρωση φερριτίνης ορού πάνω από 100mg/L, δεν απέδειξε στατιστικά σημαντικές διαφορές της συγκέντρωσης σιδήρου και αιμοσφαιρίνης του αίματος, του μέσου όγκου των ερυθροκυττάρων και της τιμής του αιματοκρίτη.

Σίδηρος και Υγεία

ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΣΙΔΗΡΟΥ

Καθημερινά μια ποσότητα γύρω στο 1mg σιδήρου χάνεται από τον οργανισμό των ενήλικων ανδρών, που δεν ασκούνται.

Η ποσότητα αυτή στην περίπτωση των γυναικών που διανύουν την ηλικία της εμμηνορυσιακής δραστηριότητάς τους, κυμαίνεται γύρω στο 1.5mg.

Το ημερήσιο έλλειμμα σιδήρου χάνεται από το έντερο. τα ούρα, το δέρμα και τον ιδρώτα.

Η ποσότητα του σιδήρου, που χάνουν στην περίοδό τους οι γυναίκες, ποικίλοι από άτομο σε άτομο, ανάλογα με την ποσότητα του αποβαλλόμενου αίματος και με την συγκέντρωση της αιμοσφαιρίνης στο αίμα τους.

Όσο βραχύτερος είναι ο κύκλος σε κάθε περίοδο και όσο μεγαλύτερη είναι η συγκέντρωση της αιμοσφαιρίνης του αίματος, τόσο περισσότερος σίδηρος χάνεται από τον οργανισμό και αντίστροφα.

Υπολογίστηκε ότι οι γυναίκες που έχουν κύκλο διάρκειας 30 ημερών, κανονική συγκέντρωση αιμοσφαιρίνης και αποβάλλουν με την περίοδό τους περίπου 30ml αίματος, χάνουν 13.5mg σιδήρου.

Πολλές όμως γυναίκες χάνουν σε κάθε περίοδό τους περισσότερο αίμα, της τάξης των 40-50ml που ισοδυναμεί με απώλεια σιδήρου 18-27mg.

ΑΝΑΓΚΕΣ ΣΙΔΗΡΟΥ ΣΕ ΑΝΑΠΤΥΣΣΟΜΕΝΑ ΑΤΟΜΑ  

Τα παιδιά και οι έφηβοι χρειάζονται πρόσθετες ποσότητες σιδήρου, που είναι απαραίτητες για τις αυξημένες ανάγκες της ερυθροποίησης.

Οι αναπτυσσόμενοι οργανισμοί των παιδιών και των εφήβων, εκτός από την ποσότητα του σιδήρου που χρειάζονται για την αναπλήρωση των καθημερινών φυσιολογικών απωλειών σιδήρου, έχουν ανάγκη από μιας επί πλέον ποσότητας για την κάλυψη των προοδευτικά αυξανόμενων απαιτήσεων της ερυθροποίησης.

Από μελέτες που έγιναν, διαπιστώθηκε ότι τα αγόρια εφηβικής ηλικίας χρειάζονται περισσότερο σίδηρο απ’ ότι τα συνομήλικα κορίτσια, παρόλο ότι τα τελευταία χάνουν κάθε μήνα μια ποσότητα αίματος με την περίοδό τους.

Μετά την ήβη η αυξανόμενη στάθμη της τεστοστερόνης των αγοριών διεγείρει την έκκριση ερυθρογεννίνης, η οποία υποχρεώνει τον μυελό των οστών να δραστηριοποιηθεί

Από άλλες επίσης μελέτες που έγιναν, διαπιστώθηκε ότι κατά την διάρκεια της περιόδου ταχείας σωματικής ανάπτυξης μετά την ήβη, η αύξηση του όγκου του αίματος των αγοριών ήταν μεγαλύτερη από την αντίστοιχη αύξηση του όγκου του αίματος συνομήλικων κοριτσιών.

Κατά τον Herbert οι ανάγκες σιδήρου των αναπτυσσόμενων εφήβων είναι περίπου μιάμιση φορά μεγαλύτερες από τις αντίστοιχες ανάγκες των ενήλικων ατόμων.

Το γεγονός αυτό πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη, όταν αξιολογείται το ισοζύγιο σιδήρου στον οργανισμό των αθλουμένων νεαρών ατόμων.

Σίδηρος και Υγεία


Ο ρόλος του σιδήρου είναι θεμελιακός για την ίδια την ζωή αλλά και για την λειτουργία του οργανισμού.

Είναι το κυρίαρχο στοιχείο για την παραγωγή της αιμοσφαιρίνης, της ουσίας που βρίσκεται στα ερυθρά αιμοσφαίρια και είναι ο βασικός μεταφορέας του οξυγόνου από τους πνεύμονες στα κύτταρα του οργανισμού.

Η ποσότητα του σιδήρου που αφομοιώνεται, αποβάλλεται ή μεταβολίζεται καθημερινά από τον οργανισμό αναπληρώνεται μέσω της τροφής.

Απορροφάται από το πεπτικό σύστημα και αποθηκεύεται στις ειδικές “σιδηραποθήκες” του οργανισμού, από τις οποίες η μεγαλύτερη είναι τα οστά.

Από εκεί παραλαμβάνεται, ανάλογα με τις ανάγκες του οργανισμού, για να χρησιμοποιηθεί  στον μυελό των οστών για την παραγωγή αίματος.

Ο καθένας από εμάς που έχει κανονική διατροφή λαμβάνει καθημερινά 10-30mg σιδήρου. Από την ποσότητα αυτή απορροφάται και αποθηκεύεται στον οργανισμό μόνο 1-2mg. Όμως,  η απορρόφηση του σιδήρου αυξάνεται σημαντικά, όταν παρουσιάζεται έλλειψη στον οργανισμό “σιδηροπενία“ ή όταν υπάρχουν αυξημένες ανάγκες ( κύηση, έμμηνος ρύση, ανάπτυξη κ.λ.π. ).

Η έλλειψη σιδήρου προκαλεί πτώση του αιματοκρίτη και των επιπέδων της αιμοσφαιρίνης, με αποτέλεσμα τη σιδηροπενική αναιμία. Τα συμπτώματα που πρέπει να μας κινητοποιήσουν είναι πολλά:

Αδυναμία και εύκολη κόπωση, αίσθημα ταχυκαρδίας, τάση για λιποθυμία, ίλιγγος και βουητά, πονοκέφαλος και ζαλάδες, τριχόπτωση νύχια λεπτά και εύθραυστα, ραγάδες στις γωνίες του στόματος, γλώσσα λεία και κόκκινη κ.α.

Από την στιγμή που θα διαγνωστεί και θα προσδιοριστεί η αιτία, η θεραπεία της είναι σχετικά εύκολη, με την χορήγηση σιδήρου σε πόσιμη ή σε ενέσιμη μορφή. Η θεραπεία πρέπει να συνεχίζεται για 6-12 μήνες μετά την διόρθωσή της, ώστε να γεμίσουν οι αποθήκες του οργανισμού.

Η τακτική παρακολούθηση των επιπέδων του σιδήρου, είναι θέμα ιδιαίτερης βαρύτητας, ώστε αν υπάρχει πρόβλημα, να αντιμετωπιστεί εγκαίρως. Σε αυτές τις περιπτώσεις και ανάλογα με τα ευρήματα του θεράπων γιατρού, τροποποιεί την διατροφή, ώστε να υπάρχει μεγαλύτερη διαθέσιμη ποσότητα σιδήρου για απορρόφηση, ανάλογα με τις ανάγκες και την ανάπτυξη του οργανισμού.

Επειδή όμως υπάρχουν και πολλές βιταμίνες που συμμετέχουν στην απορρόφηση του σιδήρου από τον οργανισμό, η έλλειψη τους μπορεί να προκαλέσει αναιμία, παρ’ ότι η διατροφή είναι πλούσια σε σίδηρο.

Γι’ αυτό οι εξετάσεις θα πρέπει να είναι λεπτομερείς και η αντιμετώπιση, του οποιοδήποτε προβλήματος, πρέπει να γίνεται πάντα με την καθοδήγηση του γιατρού.

Τροφές πλούσιες σε σίδηρο.

Συκώτι: 17.9mgr
Φιστίκια: 7.3mgr
Βοδινό: 3.9mgr
Σαρδέλες σε λάδι: 3.5mgr
Σπανάκι: 2.2mgr
Σκόνη κακάο:2.1mgr
Φακές: 2.1mgr
Ρεβίθια: 1.1mgr
Κοτόπουλο: 1.3mgr
Πορτοκάλια:0.4mgr


Παραφάγατε πάλι. Και τώρα;

Αρκετοί ερευνητές κατηγορούν για την αύξηση του βάρους το “καθισιό” και τη έλλειψη άσκησης, τον υπολογιστή ή την τηλεόραση. Το πιο σημαντικό όμως, είναι να περιορίσουμε την ημερήσια θερμιδική πρόληψη.

Σε περίπτωση ωστόσο που παραφάγατε, εξαιτίας κάποιου γεγονότος, ενώ είστε σε πρόγραμμα απώλειας βάρους, ή θέλετε να διατηρήσετε το φυσιολογικό σας βάρος, οι ειδικοί προτείνουν:

  • Να μην αγχώνεστε. Με το να φάτε “1 φορά” δεν θα γίνετε παχύσαρκοι. Για να πάρετε 1 κιλό σωματικού βάρους πρέπει να καταναλώσετε περίπου 7.000 θερμίδες.
  • Υπάρχουν φορές που συνειδητά αφήνουμε τον εαυτό μας να τρώει παραπάνω. Φροντίστε να επανέλθετε το γρηγορότερο, στο ισορροπημένο πλάνο διατροφής σας και στο σωστό μέγεθος της μερίδας. Τα περισσότερα άτομα με αυξημένο βάρος, συνηθίζουν καθημερινά να τρώνε από 500 με 1.500 θερμίδες παραπάνω από αυτό που πρέπει.
  • Έχουμε τη λανθασμένη τάση να παραλείπουμε γεύματα τις επόμενες ημέρες με σκοπό να χάσουμε πιο γρήγορα κιλά. Οι ειδικοί προτείνουν 5 γεύματα την ημέρα που να βασίζονται σε μια διατροφή πλούσια σε φυτικές ίνες που να προέρχονται από φρούτα και λαχανικά.
  • Μην ζυγίζεστε “αμέσως” μετά το “μεγάλο” γεύμα αλλά μετά από λίγες ημέρες αφού επανέλθετε στο “φυσιολογικό” σας πρόγραμμα.

Συμπερασματικά, με το να φάτε μια φορά μεγάλη ποσότητα φαγητού δεν σημαίνει ότι θα παχύνετε. Όλοι λίγο πολύ το κάνουν αυτό. Τα άτομα με αυξημένο βάρος είναι εκείνα που σχεδόν καθημερινά ξεπερνάνε της ημερήσιες θερμιδικές τους ανάγκες.

Λαμβάνοντας μόνο 200 θερμίδες περισσότερες σε καθημερινή βάση, κάτι που είναι πολύ εύκολο, σε ένα χρόνο θα δούμε ότι το σωματικό μας βάρος να έχει αυξηθεί κατά περίπου 10 κιλά.

Η τηλεόραση, ο υπολογιστής, η έλλειψη σωματικής άσκησης συμβάλλουν στην μείωση του μεταβολικού ρυθμού του ατόμου, αλλά η κύρια αιτία του αυξημένου βάρους είναι ότι μαζί με τα παραπάνω, συνήθως το άτομο καταναλώνει περισσότερο φαγητό.

Το “μυστικό” της υπερφαγίας, είναι να επανερχόμαστε το γρηγορότερο στο φυσιολογικό τρόπο διατροφής, καταναλώνοντας τις σωστές μερίδες τροφίμων.