ΤΟ ΚΟΥΦΑΡΙ ΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Παναγιώτης Ζαχαρίου

Παναγιώτης Ζαχαρίου

«ΤΟ ΚΟΥΦΑΡΙ ΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ»
(ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΤΟΝ ΝΟΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 2008 ΣΤΑ ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ)
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΕΡΠΑΝΔΡΟΥ ΖΑΧΑΡΙΟΥ

Παραπάνω από δεκαεννέα δεν πρέπει να ήτανε, αλλά σίγουρα αποτελούσε ένα από τα πιο οξύμωρα σχήματα που είχα αντικρίσει έως τότε. H λαλιά του και το όλο του παρουσιαστικό με ανήγαγαν στα ριζίτικα βουνά της Κρήτης. Άλλος αέρας. Παντελώς αταίριαστος με τα νεγρο-αμερικάνικα ακούσματα που ηχούσαν διαπασών στο ημιυπόγειο διαμέρισμα που είχε μόλις νοικιάσει στα Χανιά.

«Καλά βρε φίλε, τι σχέση μπορεί να έχει ένας Κρητίκαρος του λόγου σου με αυτά που θυμίζουν τα κατώγεια της Νέας Υόρκης;» Αξέχαστη θα μου μείνει η ταραχή στο ύφος του με αυτό μου το σχόλιο αφού πρώτα τον είχα παρακαλέσει να χαμηλώσει τη μουσική εν ώρα κοινής ησυχίας.

Αυτός την έκλεισε, και με πληγωμένο το φιλότιμο είπε: «Συγνώμη σύντεκνε, δίκιο έχεις. Δεν είμαι τούτοσές που δείχνω. Απλά ήθελα ν’ ακούσω αυτά π’ ούλοι ακούν έπαέ στη πόλη για να μοιάσω…»

Γίναμε φίλοι. Όταν τον γνώρισα καλύτερα, γνώρισα και τον πλούσιο κόσμο που ήθελε να αφήσει, αλλά αργότερα, κι αυτόν όπου του έμελλε να ενταχθεί.

Ήταν αρχές της δεκαετίας του ’80, η αρχή του τέλους του Ελληνικού πολιτισμού της υπαίθρου – τότε που ο κάθε πολιτικάντης, εκμεταλλευόμενος την αυξανόμενη αστυφιλία, ψηφοθήριζε στα χωριά έναντι αδιάκριτων διορισμών στις δημόσιες υπηρεσίες.

Ίσως όχι και τόσο τυχαία είχαν υποβαθμισθεί γλώσσα και παιδεία για τα χωριατόπουλα που θα εισέρεαν στις πόλεις, καθώς οι γονείς τους συνδικαλιζόταν κομματικά για να διορισθούν σε κάποια υπηρεσία. Και ενώ στα τότε ακόμα ζωντανά χωριά τους τα παιδιά αυτά θα δρούσαν σε έναν κόσμο αληθινό, όπου θα συναναστρεφόταν με όλες τις ηλικίες, μαθαίνοντας πως να παράγουν τροφή, πως να φτιάχνουν ένα σπίτι, ένα σκάφος κτλ, τώρα θα εντασσόταν ολομερής με συνομήλικούς τους σε ένα σύστημα που θα επιμήκυνε την ανωριμότητα και την εξάρτηση.

Αυτό, βέβαια, μακρόχρονα θα ωφελούσε τις μεγάλες επιχειρήσεις και το δημόσιο: Ο ανώριμος άνθρωπος είναι καταναλωτικός. Ο εξαρτημένος ζει με τον φόβο, κι αυτός είναι ο ιδανικός εργαζόμενος.
Στα πέριξ των πόλεων φύτρωσαν τσιμεντοκούτια, ενώ νεοκλασικά κτήρια κατεδαφίσθηκαν για τις αντιπαροχές. Πολλά τότε τα Ελληνικά εργατικά χέρια. Πολλά και τα λεφτά από τις επιδοτήσεις.

Αυτά όμως μετουσιώθηκαν σε τσιμεντένια παραπήγματα, όπου ο νεόφερτος στην πόλη χωρικός, με όλα τα συμπλέγματα που του επέφερε η προσπάθειά του να «μοιάσει», θα γινότανε… «αστυχωριάτης». Ανυπόφορη η ατμόσφαιρα στις δημόσιες υπηρεσίες.

Άνθρωποι συνηθισμένοι να δρουν υπαίθρια, τώρα ασφυκτιούσαν σε καπνόμιχλα γραφεία όπου με τεντωμένα νεύρα κολλούσαν ένσημα. Κι αν δεν οσφριζόταν κανείς τη «χωριατίλα» στο δημόσιο, σίγουρα την κουτούλαγε στους δρόμους, καθώς πολλοί που πλούτισαν ως εργολάβοι πρόχειρων κατασκευών, πλούτισαν και τις πολυτελείς αυτοκινητοβιομηχανίες.

Το «αυτοκίνητο» έγινε «το ερ-γα-λείο» αλλά όχι τόσο για χρήση, όσο για την επίδειξη της οικονομικής ισχύος του νεόπλουτου. Ωστόσο, τα αγροτικά που κάποτε μετέφεραν σοδειές, τώρα πια κόμιζαν τετρακίνητο εγωισμό…

«Μασκαρά – Γκρέκο Μασκαρά … Τρόμπα, φιγούρα, σαχλαμάρα κι άρπα-κόλλα…» Εάν μη τι άλλο, η όλη κατάσταση ενέπνευσε και τραγούδια όπως αυτό του Γιάννη Μιλιώκα. Για τον «αστοχωριάτη» όμως, τα σκυλάδικα είχαν τον πρώτο λόγο. Εκεί θα εύρισκε την «καλλιτεχνική» εκδήλωση του νεοπλουτισμού του με σπονδές από σαμπάνια και γαρύφαλλα.

Κι αν η ύπαιθρος κάποτε έδενε τα χέρια των χορευτών σε κύκλους, η τσιμεντούπολη τα έλυσε δια της επιδεικτικής ζεϊμπεκιάς ή του ξενόφερτου πιθηκισμού. Και πως αλλιώς, σε κοινωνίες όπου οι φιλίες είχαν γίνει χρησιμοθηρικές και όπου οι «πετυχημένοι» θα εισέπρατταν τον φθόνο αυτών που οι πόλεις είχαν απορρίψει ή, χειρότερα, τσακίσει;

Ο Αριστοτέλης είχε παρατηρήσει ότι χωρίς πλήρη συμμετοχή στον κοινωνικό βίο δεν υπήρχε ελπίδα για κάποιον να αναπτυχθεί ως υγιής άνθρωπος. Οι προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο υπήρχαν μόνον όσο στην ύπαιθρο υπήρχαν ζωντανά χωριά και στις πόλεις γειτονιές που τώρα πια είχαν πνιγεί από πολυόροφα «μαυσωλεία».
Το αντίκτυπο του «θέλω να μοιάσω» είχε τραγικές δημογραφικές και πολιτισμικές συνέπειες στον τόπο. Ο αστυχωριάτης, τραγελαφικά διχασμένος μεταξύ της χωρικής και αστικής του ταυτότητας, πολλά παιδιά δεν έκανε.

Κι αυτά που έκανε, έκαναν ακόμη λιγότερα, επειδή δεν είχαν όραμα πέρα από το να μοιάσουν κι αυτά με τους τηλεοπτικούς ήρωες του «Λάιφ Στάιλ». Ξεκομμένος από τις ρίζες του, ο Έλληνας ρίχθηκε στην κατανάλωση του ο’ τι θα τον συνταίριαζε με την ξενόφερτη τηλεοπτική φαντασιοπληξία που θα ανέβαλε τον γάμο, θα αύξανε τις εφήμερες σχέσεις, τις εκτρώσεις, ή αλλιώς, θα κατέστρεφε το δομικό υλικό μίας υγιούς κοινωνίας – την οικογένεια.
Προφητική και η δήλωση του ιστορικού Arnold J. Toynbee: «Εάν θέλεις να καταστρέψεις ένα έθνος, να επιμηκύνεις τα παραγωγικά χρόνια της νεολαίας του πίσω από τα θρανία» Τα τέκνα αυτών των ολιγομελών οικογενειών γέμισαν τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας και του εξωτερικού με αιώνιους φοιτητές που έπρεπε να εκπληρώσουν τα απωθημένα των γονέων τους.

Όμως η τώρα πια «δημοσιο-υπαλληλίστικη» παιδεία, αντί να παράγει ενάρετους Έλληνες πολίτες, θα παρήγαγε μισέλληνες αναρχικούς: «ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΣΤΕ ΚΑΙ ΦΑΙΝΕΣΤΕ» θα ήταν το σύνθημα διάσπαρτα γραμμένο όπου υπήρχαν Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, ενώ η ανάρτηση της σημαίας από κάποιον πολίτη θα θεωρείτο πράξη «φασιστική».

Αναδυόμενοι από μια μεθοδευμένη μνημοκτόνο παιδεία της διεθνιστικής «πολιτικής ορθότητας» και της καφετέριας, το μόνο μέλλον προς το οποίο θα μπορούσαν να αποβλέπουν ήταν αυτό για το οποίο τους προετοίμαζε το σύστημα: το πώς να είσαι ένας καλός Αιγύπτιος που ξέρει τη θέση του στη πυραμίδα.

Αυτό που φοβίζει είναι ότι η διανόηση της εποχής ανέδειξε τους πιο χαρακτηριστικούς της τύπους: τον δημόσιο υπάλληλο… τον δικηγόρο… τον πολιτικάντη… 

Πάντως, το σίγουρο είναι ότι η «μόρφωση» δεν κατάφερε να αποτινάξει τη «χωριατίλα» του «θέλω να μοιάσω». Ο πιθηκισμός ακόμα καλά κρατεί στο πανελλήνιο. Ελλείψει αυτόχθονων σημείων αναφοράς, καθώς πολλοί γονείς είναι τώρα πια γεροροκάδες, γεροντισκόβιοι και γερομπλουζάδες, η σημερινή γεννιά φοράει ρούχα μερικά μεγέθη μεγαλύτερα από το κορμί τους και μαθαίνει χιπ χοπ. Οι πολιτισμικές αντιστάσεις στην απόλυτη αποχαύνωση πλέον καθιστούνται ανύπαρκτες.

Κάποια στιγμή, τα οικονομικά πακέτα στέρεψαν. Κι όσοι δεν είχαν διορισθεί στο δημόσιο ή διαπρέψει στον ιδιωτικό τομέα, τώρα θα ξεπουλούσαν τα πατρογονικά τους χωράφια για να στηρίξουν την αστυφιλία τους.

Βλέποντας τα ρημαγμένα μας χωριά, όπου πλέον αλλοδαπός ιδρώτας ποτίζει τους αγρούς, οι κατέχοντες μνήμη άνω των σαράντα συχνά κυριεύονται από νοσταλγία για έναν πολιτισμό νεκρό πλέον.

Κι όπως το φυσικό επακόλουθο του θανάτου είναι η αποσύνθεση, συνεπικουρούμενη από τα σκουλήκια, έτσι και η γόνιμη γη της υπαίθρου διαμελίζεται με την αδηφάγο δράση κατασκευαστών, τραπεζών και κτηματομεσιτών – οι μόνοι οργανισμοί που ευδοκιμούν σε περίοδο πολιτισμικής σήψης. Αλλά κι αυτοί είναι καταδικασμένοι να αλληλοσπαραχθούν όταν δεν έχει μείνει πλέον τίποτα στο κουφάρι.

Ως τα υβριδικά πλέον απομεινάρια ενός φθίνοντος πολιτισμού, εμείς ευθυνόμαστε για την υποβάθμιση όλων των θεσμών με έναν ατέρμονο καταιγισμό νεωτερισμών, μεταρρυθμίσεων και αλλαγών που τσάκισαν την ραχοκοκαλιά του τόπου – την παραγωγική χωρική οικογένεια – και αφαίμαξαν την ύπαιθρο από τα Ελληνικά της νιάτα.

Οι συνέπειες είναι πια ορατές… Οι αποσυνθετικοί οργανισμοί είναι ξένοι πλέον, καθώς οι αλλοδαποί εργάτες, των οποίων τα κάποτε χαμηλόμισθα χέρια πλούτιζαν τους αστυχωριάτες, τώρα γίνονται τα αφεντικά με τις ευλογίες ενός συστήματος που δεν αναγνωρίζει έθνος πια, αλλά μόνο ψηφοφόρους που θα του εξασφαλίσει την εξουσία πάνω στο κουφάρι.

Advertisements

Viral Infections

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

lkatapod

Οι ιογενείς λοιμώξεις είναι πολύ συχνές. Ένας ενήλικας μπορεί να προσληφθεί μέχρι και έξι φορές από ιογενείς λοιμώξεις τον χρόνο. Οι πιο κοινές μορφές ιών σε ανθρώπους είναι η influenza ( που προκαλεί την γρίπη ), ο rhinovirus ( που προκαλεί τα κρυολογήματα )  ο coxsackievirus, ο adenovirus, ο cytomegalovirus και ο Epstein-Barr virus ( που είναι υπεύθυνος για τη λοιμώδη μονοπυρήνωση ).

Οι ιογενείς λοιμώξεις βρίσκονται κυρίως στον λάρυγγα και στους βρόγχους. Ο ιός εισχωρεί στο υγιές κύτταρο και μέσα από μια σειρά διεργασιών πολλαπλασιάζεται εκεί μέχρι το θάνατο του κυττάρου, απελευθερώνοντας ιούς συνεχίζοντας έτσι την μόλυνση των υγιών κυττάρων.

Τα αντιβιοτικά δεν επηρεάζουν τους ιούς. Οι περισσότερες ιογενείς λοιπώξεις είναι μικρότερης σημασίας και το προσβαλλόμενο άτομο αισθάνεται εξαντλημένο για λίγες ημέρες, αλλά η καθημερινή του ζωή συνεχίζεται κανονικά.

Οι αθλητές που προπονούνται εντατικά είναι πιο ευαίσθητοι σε ασθένειες από τους μη αθλητές. Τα ασκούμενα άτομα είναι περισσότερο εκτεθειμένα σε αντίξοες καιρικές συνθήκες, ιδιαίτερα οι ποδηλάτες, οι οποίοι είναι γνωστοί για τις βρογχικές λοιμώξεις κατά την διάρκεια των προπονήσεών τους στην αρχή της σεζόν.

Επιπλέον, οι αθλητές είναι συχνά μέλη μεγάλων ομάδων και με αυτόν τον τρόπο μπορεί να προκαλείται μεγαλύτερη έκθεση τους σε ιούς. Η εντατική προπόνηση υπονομεύει προσωρινά το ανοσοποιητικό σύστημα καθιστώντας το πιο ευπαθή σε ιογενείς λοιμώξεις.

Οι ιογενείς λοιμώξεις μπορούν να προκαλέσουν βλάβη του μυϊκού ιστού, συμπεριλαμβανομένου και του καρδιακού μυός. Ο αιφνίδιος θάνατος που πιθανόν να συμβεί κατά την διάρκεια μιας εντατικής προπόνησης, μπορεί να είναι αποτέλεσμα κάποιας ιογενής λοίμωξης.

Κατά το χρονικό διάστημα κάποιας που εκδηλώνεται μια ιογενής λοίμωξη, η άσκηση πρέπει να μειώνεται και να διακόπτεται προσωρινά αν υπάρξει η παρουσία του πυρετού. Οι ασθματικοί αθλητές θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί κατά την διάρκεια βρογχικών λοιμώξεων, επειδή η άσκηση μπορεί να προκαλέσει ασθματική κρίση.

Οι αθλητές που έχουν προσβληθεί από κάποιον ιό δεν μπορούν να προπονηθούν αποδοτικά. Αν δεν ελαχιστοποιήσουν την προπονητική τους ένταση θα υποστούν τις παρενέργειες της υπερ-προπόνησης. Οι ιογενείς λοιμώξεις επηρεάζουν την απόδοση του αθλητή μέσω της δυσλειτουργίας της αναπνευστικής του ικανότητας και της καρδιακής του λειτουργίας. Επιπλέον, η μυϊκή του δύναμη μειώνεται κατά 15%.

Ήπιες ιογενείς λοιμώξεις είναι πιθανόν να αποτελούν την αιτία μιας ανεξήγητης απώλειας της φυσικής σας ευρωστίας. Όταν η απώλεια της φυσικής σας ευρωστίας δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς, ένα ιατρικό check-up θα είναι χρήσιμο για να αποκλείσει μια ιογενής λοίμωξη.

Είναι δύσκολο να καθοριστεί πότε ο αθλητής μπορεί να συνεχίσει να αθλείται μετά από μια ιογενής λοίμωξη. Ήπιες λοιμώξεις απαιτούν μια μείωση της έντασης, αλλά σε περιπτώσεις σοβαρών και μακράς διαρκείας ιώσεων, όπως η μονοπυρήνωση, το πρόγραμμα θα πρέπει να σταματήσει εντελώς και να επαναλαμβάνεται μόνο όταν τα συμπτώματα έχουν εξαφανιστεί πλήρως. Στη συνέχεια, το πρόγραμμα προπόνησης θα ξαναρχίσει σταδιακά, ξεκινώντας με προπονήσεις βασικής αντοχής στις οποίες η καρδιά δεν πρέπει να ξεπερνάει τους 140 σφυγμούς ανά λεπτό.

Μέτριες μορφές ασκήσεων αντοχής διεγείρουν το ανοσοποιητικό σύστημα, ενώ μακράς διαρκείας και εξαντλητικές μορφές άσκησης καταστέλλουν το ανοσοποιητικό σύστημα καθιστώντας τον αθλητή πιο ευάλωτο σε μόλυνση. Το σημείο καμπής στο οποίο το προπονητικό ερέθισμα μετατρέπεται σε καταστολή του ανοσοποιητικού συστήματος, βρίσκεται περίπου στο 70% της μέγιστης προσπάθειας.

Η υγιεινή διατροφή, η επαρκή ανάπαυση και οι εμβολιασμοί μειώνουν την πιθανότητα μολύνσεων.

IN ENGLISH 

Viral infections are very common. One adult may go through six viral infections a year. The most common viruses in humans are the influenza ( which causes the flu ), the rhinovirus ( which causes colds ), the coxsackievirus, the adenovirus, the cytomegalovirus and the Epstein-Barr virus ( which is responsible for mononucleosis).

Viral infections are mostly situated in the throat and bronchial tubes. The virus penetrates the cell and multiplies there, after which the cell breaks and new viruses are released.

Antibiotics do not affect viruses. Most viral infections are minor and the person does not fill fit for a few days, but everyday life can go on as usual.

Athletes training intensively are more susceptible to diseases than non athletes. Athletes are more exposed to inclement weather, especially cyclists, who are notorious for their bronchial infections during workouts early in the season.

Moreover, athletes are often members of large groups and may have more exposure to viruses. Intensive workouts temporarily undermine athletes immune systems, making them more susceptible to viral infections.

Viral infections can damage muscle tissue, including the heart muscle. Sudden heart death during intensive exercise may be a complication of a viral infection.

During  viral infections, training should never be intensive and when a fever is present, training should be stopped temporarily. Asthmatic athletes should be very careful during bronchial infections, because exercise may evoke an asthmatic attack.

The athletes performs poorly when ill with a virus and you can handle workloads less easily and may soon experience overtraining if training intensity is not adjusted. Viral infections influence performance through malfunctioning of the ventilatory track and the heart. In addition, muscular strength diminish by 15% during  viral infections.

Thus, mild  viral infections may be the cause of an unexplained loss of condition. When loss of condition cannot otherwise be explained, a medical check-up to exclude a viral infection is called for.

It is difficult to determine when the athlete can resume training after a viral infection. Mild infections require a temporary decrease of intensity, but in cases of serious and long-lasting complaints, such as mononucleosis, the program should be stopped completely and resumed only when the symptoms have fully disappeared. Then the training program should be resumed gradually, starting with endurance workouts in which HRs do not surpass 140.

Moderate forms of endurance training stimulate the immune system. Long-lasting and exhausting forms of exercise suppress the immune system, making the athlete more susceptible to infection. The turning point at which stimulations turns into suppression is probably about 70% of the maximum effort.

Hygiene, good nutrition, sufficient rest and vaccinations diminish the chance of infections.