Targeted Training

Είναι πραγματικά τέχνη το να υπολογίζετε σωστά την προπονητική ένταση. Αν η προπονητική ένταση είναι πολύ χαμηλή δεν πρόκειται να βελτιωθεί η επίδοσή σας, ενώ αν η προπονητική ένταση είναι πολύ μεγάλη κινδυνεύει να μειωθεί η επιδοσή σας ως αποτέλεσμα της υπερπροπόνησης

It is an art to assess training intensity correctly. An intensity that to low will not improve performance, but an intensity that is to high may actually decrease performance and result in overtaining. 

 

 

Advertisements

ΣΑΚΧΑΡΩΔΗΣ ΔΙΑΒΗΤΗΣ & ΑΣΚΗΣΗ

Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι χρόνια νόσος και μπορεί να οδηγήσει το άτομο σε μειονεκτικότητα ποικίλου βαθμού.

Πρόκειται για χρόνια διαταραχή του μεταβολισμού των υδατανθράκων, που οφείλεται ή σε ανεπαρκή έκκριση ινσουλίνης από το πάγκρεας ή σε μειωμένη δραστικότητα της ινσουλίνης.

Ο διαβήτης διαιρείται σε τρεις ομάδες: τον διαβήτη τύπου Ⅰ ή ινσουλινοεξαρτώμενο, τον διαβήτη τύπου Ⅱ ή μη ινσουλινοεξαρτώμενο και τον διαβήτη που εμφανίζεται σε ορισμ΄ενες καταστάσεις ή μετά τη λήψη φαρμάκων, όπως κορτιζόνης.

Ο διαβήτης τύπου Ⅰ που παλαιότερα ονομαζόταν ισχνός ή νεανικός, εμφανίζεται συνήθως σε νεαρά άτομα και χαρακτηρίζεται από μεγάλη έλλειψη ινσουλίνης. Τα άτομα για να διατηρηθούν στην ζωή χρειάζονται ενέσεις ινσουλίνης.

Ο διαβήτης τύπου Ⅱ που παλαιότερα ονομαζόταν παχύσαρκος ή μέσης ηλικίας, εμφανίζεται κυρίως σε άτομα άνω των 40, αλλά όπως και ο τύπος Ⅰ μπορεί να εμφανισθεί σε οποιαδήποτε ηλικία. Τα άτομα αυτά δεν χρειάζονται ινσουλίνη για να διατηρηθούν στη ζωή και υπάρχει έντονη κληρονομική προδιάθεση.

Πρωταρχικό ρόλο στη θεραπεία του διαβήτη του ενήλικα παίζει η δίαιτα η οποία θα πρέπει να αποτελείται από λίγες θερμίδες στους παχύσαρκους. Εάν μόνο με τη δίαιτα δεν επιτυγχάνεται ικανοποιητική ρύθμιση του διαβήτη, τότε χορηγούνται υπογλυκαιμικά φάρμακα. Στις περιπτώσεις που αποτυγχάνει ο συνδυασμός της δίαιτας και των υπογλυκαιμικών δισκίων, τότε προστίθεται ινσουλίνη.

Υποβοήθημα της δίαιτας και της φαρμακευτικής αγωγής είναι η μέτρια σωματική άσκηση, που είναι απαραίτητη για διαβητικούς κάθε ηλικίας. Με την άσκηση ο διαβητικός χρειάζεται λιγότερη ινσουλίνη γιατί καίει ευκολότερα τη γλυκόζη.

Η άσκηση πρέπει να γίνεται κάθε ημέρα την ίδια ώρα και να είναι περίπου της ίδιας έντασης για να παραμείνει σταθερός ο ρυθμός της ρύθμισης του σακχάρου και να μην επέρχονται διαταραχές στις διαδικασίες του βασικού μεταβολισμού.

Απαραίτητη προϋπόθεση για την άθληση αποτελεί η καλή φυσική κατάσταση του διαβητικού και ο ρυθμισμένος διαβήτης.

Ο σκοπός της καθημερινής άσκησης είναι η προφύλαξη των αγγείων από αρτηριοσκληρωτικές αλλοιώσεις και στενώσεις με τις ακόλουθες επιπλοκές, όπως στηθάγχη, έμφραγμα, εγκεφαλικά επεισόδεια.

Η έντονη άσκηση πρέπει να αποφεύγεται γιατί μπορεί να προκαλέσει ευκολότερα υπογλυκαιμική κρίση και γιατί αυξάνει την αποβολή του λευκώματος από τα ούρα.

Η άθληση πρέπει να αρχίζει απαλά και ήρεμα και η έντασή της να αυξάνεται σταδιακά. Μπορεί να αρχίσει με καθημερινή βόλτα και στη συνέχεια ελαφρό τροχάδην. Αργότερα ο διαβητικός μπορεί να επιδοθεί στην ποδηλασία, το τέννις, το Βόλλεϋ ακόμη και το χορό.

Το ποδόσφαιρο και η καλαθόσφαιρα συζητούνται, αλλά μάλλον πρέπει να αποφεύγονται γιατί απαιτούν μεγάλη καταβολή προσπάθειας. Αθλήματα που πρέπει να αποφεύγονται είναι η ορειβασία, το θάλασσιο σκι, η μεγάλη έντασης και διάρκειας κολύμβηση, από τον κίνδυνο επέλευσης υπογλυκαιμικήε κρίσης σε ύψος, ή μέσα στο νερό.

Παρ’ όλους τους περιορισμούς που αναφέρθηκαν παραπάνω, υπάρχουν διαβητικοί σε άριστη φυσική κατάσταση, οι οποίοι σε στενή συνεργασία με το γιατρό τους ρυθμίζουν τόσο καλά τα επίπεδα της γλυκόζης, ώστε επιδίδονται σε αθλήματα που απαιτούν εντονότατη άσκηση και φθάνουν μέχρι και το πρωταθλητισμό.

Κατά την άσκηση, συμβαίνουν οι ίδιες φυσιολογικές προσαρμογές τόσο στους μη, όσο και στους διαβητικούς τύπου Ⅰ, όπως η αύξηση της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου Ο2, αύξηση μυϊκής δύναμης και αντοχής, ελάτωση καρδιακής συχνότητας κατά την ανάπαυση.

Η άσκηση απαγορεύεται στις παρακάτω περιπτώσεις:

1. Κακή ρύθμιση-μη έλεγχος του διαβήτη

2.Ύπαρξη καριαγγειακών συμπτωμάτων, γιατί η άσκηση επισπεύδει την ισχαιμία του μυοκαρδίου και την αρρυθμία

3. Ύπαρξη αμφιβληστροειδοπάθειας

 

ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ & ΑΝΟΣΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ

lkatapod

Η διεθνής βιβλιγραφία διαθέτει ένα ικανό αριθμό ερευνητικών εργασιών, στις οποίες μελετήθηκε η επίδραση τόσο της οξείας σωματικής άσκησης, όσο και της χρόνιας αερόβιας άσκησης.

Οι δοκιμασίες της σωματικής άσκησης είχαν κυρίως τον χαρακτήρα μέγιστης προσπάθειας μέχρι εξάντλησης, βραχύβιας υπομέγιστης προσπάθειας διάρκειας 3-5 λεπτών με ένταση που αντιστοιχούσε στο 80-85% της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου Vo2max, καθώς και παρατεταμένες υπομέγιστες προσπάθειες διάρκειας 1-3 ωρών με ένταση που αντιστοιχούσε στο 60-75% του Vo2max.

Τα αποτελέσματα της πλειονότητας των ερευνητικών αυτών εργασιών, είναι ότι οι ασκησιογενείς μεταβολές των παραμέτρων της ανοσιακής αντίστασης του οργανισμού, εξαρτώνται κυρίως από την διάρκεια και την ένταση της άσκησης, καθώς και από το επίπεδο της φυσικής κατάστασης των προπονούμενων ατόμων.

Το stress της σωματικής άσκησης προκαλεί ποικίλες φυσιολογικές μεταβολές, ορισμένες από τις οποίες είναι περίπου όμοιες με εκείνες που παρατηρούνται κατά την διάρκεια φλεγμωνών και λοιμώξεων.

Η συστηματική αερόβια προπόνηση, αρχικά προκαλεί σημαντικού βαθμού ανοσοδιέργεση. Με την πάροδο όμως του χρόνου, το καθημερινό προπονητικό stress μετριάζει το μέγεθος του ευνοϊκού αποτελέσματος της σωματικής άσκησης. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις εντατικής ή σκληρής προπόνησης, μπορεί να προκληθεί σοβαρή ανοσοκαταστολή.

Οι προπονημένοι αθλητές αντοχής σε σύγκριση με τα αγύμναστα άτομα στην κατάσταση της σωματικής ηρεμίας, έχουν λιγότερα Λευκά Αιμοσφαίρια στο αίμα τους. Όταν όμως τα προπονημένα και τα αγύμναστα άτομα εκτελούν παρατεταμένη υπομέγιστη προσπάθεια της ίδιας διάρκειας και έντασης, τα πρώτα εκδηλώνουν ηπιότερα φαινόμενα ανοσοδιέγερσης.

Οι αθλητές των αγωνισμάτων αντοχής είναι επιρρεπέστεροι σε διάφορες λοιμώξεις και κυρίως σε λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος. Η υπερπροπόνηση των αθλητών χαρακτηρίζεται και από ένα σημαντικό βαθμό ανοσοκαταστολής.

Έχει διαπιστωθεί ότι όταν διεξάγεται μέτριας έντασης άσκησης πριν από την μόλυνση του ασκούμενου με διάφορους παθογόνους μικροοργανισμούς, η άσκηση δρα ανοσοδιεγερτικά μειώνοντας τη λοιμογόνα δραστικότητα των μικροορανισμών κατά τη φάση της επώασής τους, με αποτέλεσμα την πρόκληση ηπιότερης λοίμωξης ή σπανιότερα την αποτροπή της.

Αντίθετα όταν η άσκηση του είδους αυτού εκτελείται μετά την μόλυνση, τότε δρα ανοσοκατασταλτικά γεγονός που ενισχύει την λοιμογόνα δραστηριότητα των μικροοργανισμών.