ΕΠΙΝΙΚΙΟΝ – ΛΟΥΚΑΣ, Ο ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΣ

14329954_10154537005783351_6317257365677532280_n

Τα πάντα ρέουν, ρέουν, καταρρέουν!
Διασπώνται, περιρρέουν.
Και μετ’ άνασυγκροτούνται,
Μ’ άλλα μόρια αρμολογούνται.
Κάθε ον και κάθε πλάσμα,
Ωσάν ύφασμα στο φάσμα…
Που υφαίνει την ζωή
Καλοπίζοντας την Γη.
Κι αν η ύπαρξή μας ψήγμα,
Π’ ούτε καν αφήνει στίγμα,
Που και που κάποιες μορφές
Ανεβαίνουν σε κορφές,
Όπου Δόξα θα φωνάξουν
κι Αθανασία θα χαράξουν,
καταθέτοντας ορμή,
ιδρώτα, πόνο και ψυχή.
Αψηφώντας ηλικία,
Θα αδράξουν τα ηνία
Κι οδηγούν αυτό το άρμα,
Σάρκα, μυς κι όλο το χάρμα,
προς του Σύμπαντος τον Γόνο,
στην πηγή, τον Χώρο-Χρόνο!
Τα πάντα ρέουν, ρέουν καταρρέουν,
Μα στην δόξα σου εισρέουν!
Χαίρ’ ω χαίρε Τρισκελίδα,
Καταπόδια ηλιακτίδα!

14368747_10154537029298351_6995027304646435127_n

Παναγιώτης Τερπάνδρου Ζαχαρίου εν Χανίοις εποίησεν
τη 20η Σεπτεμβριου 2016,
τω Λουκά αφιερούτο-

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s